Lanzarote, het land zonder grasmachines

Vroeger wilde ik wonen in een bel van water, diep in de zee. Net zoals de snorkels of de kleine zeemeermin.
Wie dus in een nostalgische bui is en aankomt in Lanzarote waant zich niet zozeer in een waterbel maar in een bel van lava. Ik kan je verzekeren, het is des te indrukwekkender.

5x leuke weetjes over dit vulkaanlandschap

Bol van Lava

Voor wie de titel van deze blog genegeerd heeft, ik zal hem nog een keertje herhalen.
Lanzarote, het land zonder grasmachines. Als je geboren wordt als graseter kan je beter een andere thuishaven zoeken.
De vele vulkanen domineren het landschap. We zijn met onze gehuurde auto naar het Nationaal Park geweest. We kochten een inkomticket en zonder het goed en wel door te hebben zaten we 10min later in een toeristenbus die een tour door het Nationaal Park reed. Oeps.
Maar stiekem waren we toch onder de indruk. Op je eentje mocht je er toch niet in rondrijden dus was dit een goed alternatief. Na de bustour kregen we een demonstratie en uitleg over hoe heet het eiland onder de grond nog steeds is. Op 3m was op bepaalde plekken de temperatuur nog 400 graden. En bovenop een diepe put van 250 graden werd er een BBQ gestookt. Even checken … slecht idee mijn wimpers plakten een uur later nog aan elkaar.
We zijn jaren geleden de Vesuvius gaan bezoeken en deze zomer staat de Etna op het programma. Maar nu heb ik eigenlijk al weinig behoefte in deze attractie vol toeristen die zich via een touw,  een weg banen naar de top van de Etna. We zullen nog regelmatig terugdenken aan deze bol van lava.

Kleine witte huisjes en schattige hotels

De kunstenaar César Manrique heeft een belangrijke rol gespeeld voor de inwoners maar ook voor de architectuur van het land. Eerlijk is eerlijk… mij interesseert het niet zoveel en we lieten de kunstige werken -die her en der verspreid staan in het land- aan ons voorbij gaan. Wat ik wel heb onthouden van deze belangrijke meneer is zijn kijk op de stedenbouw van het eiland. Hij heeft ervoor gezorgd dat de bouw van huizen, appartementen en hotels max. vier etages hoog is. Alle huisjes zijn wit en vormen een stadje. Omringt door leuke appartementjes en kleinschalige schattige hotels.

Vermiste dieren en een Plantenkundige

Voor de dierenliefhebbers onder ons … je komt amper aan je trekken. Er leven driehonderd soorten dieren op het eiland, waarvan 30% gewerveld. Het was dus rustig in dierenland, buiten een verdwaalde salamander, een groep kamelen die werden ingezet om toeristen te animeren, een stelletje poesjes bij ons hotel, een paar irritante vliegen op de hotelkamer en in de verte wat lawaaierige geiten, was er geen beestje te zien.
Er stonden langs verschillende wegen bordjes met ‘gevaar voor overstekende koeien’. Stel je voor dat je een koe omver rijdt… er zijn er waarschijnlijk maar 3 in totaal, dus viel nogal mee. Ohjah, ik ben wel de zeediertjes vergeten. Mosselen, inktvis, zalm, tonijn, noem maar op. Deze hebben we veelvuldig gezien, lekker vers op ons bordje. Jammie.

Ik ben zoals eerder vermeld geen kunstkenner. Maar dus ook geen plantendeskundige. Tijd om iets bij te leren dus. Het land van lava wordt gedomineerd door 3 soorten vegetatie: palmbomen(heerlijk om je in de tropen te wanen), cactussen(het lijkt soms of we in Mexico zijn beland) en de helende lelieachtige plant die meer wegheeft van een cactus met een identiteitscrisis… de aloe vera.
Over de palmbomen heb ik weinig nieuws onder de zon. Het is mooi, leuk en tropisch. De cactussen hebben wel een boeiend verhaal te vertellen. De cactusboeren hebben verschillende cactusplantages, de één al wat meer verwilderd dan de andere. Op de cactussen nestelen zich cactusschildluizen(witte pluisjes die soms bewegen als je goed kijkt). Uit hun larven wordt er karmijn gewonnen. Het felrode poeder werd vroeger op de eerste plaats gebruikt voor het verven van stoffen. Je kan het ook toevoegen aan drankjes , zoals campari. Ook wordt de kleurstof gebruikt in de cosmetica – industrie. Jammer genoeg wordt tegenwoordig meer en meer het natuurlijk product van de cactusschildluizen vervangen door synthetische producten. Als je wat meer te weten komen over cactussen? Wij bezochten de cactustuin, met cactussen over de hele wereld. Best interessant.
We wandelden ook nog even langs een aloe vera bedrijfje. Erg indrukwekkend om deze plant in zo’n grote aantallen te zien.

Slimme wijnboeren

Als wijnliefhebber wil ik toch nog even vermelden dat we onder de indruk waren van de manier waarop de wijnboeren hun wijn verbouwen. Ook voor hun staat er een bel van veel lava en gesteenten in de weg.
Op de foto’s hieronder zie je hoe ze kuilen hebben gegraven en er stenen rond hebben gelegd. Deze constructie reikt tot tegen de bergwand. De wijnrangen liggen in de kuil en beschermd de wijnranken tegen de invloeden van de wind. De wijnboeren baten meestal nog een Bodega uit, waar je hun wijn kan proeven en kopen. Check, check, dubbelcheck.

 Spoken verslaan op zee onderweg naar Fuerteventura

Dat er een windje staat in Lanzarote is een understatement als je de boot neemt naar het buureiland Fuerteventura. De bemanning van onze boot liep tijdens het instappen nog wat op en neer met zwabbers en emmers water. Aan de balie lagen witte zakjes klaar om de inhoud van menig magen op te vangen. Het waren vooral de peuter/kleutermaagjes die de spoken op zee niet konden verslaan.
Onze boot deed er 25min langer over om de overkant te halen.
Het havenstadje als je aankomt, kan je vergelijken met een typische badstad aan onze Belgische kust.
Terrasjes, winkels, toeristen(vooral Britse), gelukkig wat zon, lekker eten en een frisse pint. Er is niks mis met dit stadje (alleen wat winderig met momenten). Het werd een gezellige dag, maar meer tijd op het eiland hadden we niet, dus over Fuerteventura kan ik weinig spannends kwijt. De boottocht terug was wat rustiger, hoewel enkele passagiers ook hier weer wit uitsloegen. Heerlijk toch, een boottochtje.

Lanzarote samengevat

We hebben alles gezien wat er te zien viel. We hebben: stadjes bezocht, lekker gegeten en gedronken, over lava gelopen, woeste golven getrotseerd, de zon gevoeld, shorten en topjes aangedaan, onze zonnebril boven gehaald en de eeuwige lente gevoeld  een groen meer bewonderd, gaan lopen voor de toeristenbussen, toch genoten van de rust, helende aloe vera gesmeerd, onder een palmboom gaan staan, vooral geen kamelentocht gedaan(ocharme de beestjes), Sabine Hagendoren in ons hotel gespot, het weer voor deze week niet durven vragen, cactussen onderzocht, lokale wijn gedronken, vliegtuigen gespot, oudjaar gevierd, het nieuwe jaar ingezet en weer een hoop foto’s gemaakt.

The Journey Itself Is Our Home

Karen en Wes

Een speciale dank aan Ronny voor onze reisgezel te zijn tijdens deze trip en voor het leveren van extra beeldmateriaal.